วันที่โดดเดี่ยว

posted on 07 Apr 2008 08:27 by be-gift  in attitude

จะมีซักกี่วันในชีวิตของคนเรานะ ที่จะรู้สึก อบอุ่น หรือมีเพื่อนเคียงข้างกายตลอดเวลา

เคยมั้ยที่รู้สึกว่าชีวิตกลวงปล่าว ไร้คุณค่า มีคนรายล้อมรอบตัว แต่เหมือนอยู่คนเดียวแต่ถึงแม้จะรู้สึกอย่างนั้น ก้อไม่เคยคิดหาเหตุผล ไม่เคยเอามาคิดเป็นจริงเป็นจัง แต่กลับยอมรับและยอมจำนนเพียงแค่ว่า ชีวิตมันก้อเป็นอย่างนี้เอง แค่รู้สึกไปเอง หรือหาอีกหลายๆสาเหตุเท่าที่คิดได้ เพื่อจะเอามาอุดความรู้สึกสงสัยเคยมั้ยที่จะหาสาเหตุ

สุดท้ายเราเกิดมาเพื่ออะไร เรียน ทำงาน ทำเงิน แต่งงาน มีลูก เลี้ยงลูก ตาย เท่านั้นเอง เพียงแค่นั้นทำงาน ทำเงิน ทำเงิน ทำงาน เพื่อให้ลูกมีชีวิตความเป็นอยู่ มีการศึกษา มีชีวิต ที่ดีกว่าที่เราเป็นอยู่ เพียงแค่นั้น...พอใจแล้ว??? สบายใจแล้ว??? ที่คนเรามีเพียงเท่านี้....ตายไป กลายเป็นเพียงผงถุลี 

เคยรู้สึกมั้ยว่าเราตัวเล็กนิดเดียวในจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้ สิ่งที่เรารับรู้ ที่เราเข้าใจ ที่เรารู้จัก มันยังไม่ถึงเศษเสี้ยงของจักรวาลนี้เลย

รู้สึกแปลกมั้ย ที่คิดว่า เรามองเห็นความมหัศจรรย์ของชีวิต ความแปลกประหลาดของธรรมชาติ ความยิ่งใหญ่ของจักรวาลนี้ ด้วยสายตาที่เย็นชา ไม่ตื่นตาตื่นใจ ไม่เคยสงสัยว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เป็นไปได้อย่างไร และทั้งๆที่เราตัวเล็กนิดเดียว มีความรู้เพียงแค่น้อยนิดเท่านั้น

เรากลับมองขึ้นไปบนฟ้าอันกว้างใหญ่ แล้วก้อบอกว่า เรารู้แล้ว จิงๆแล้วโลกนี้หนะ เกิดขึ้นเองต่างหาก ดูสิ ชั้นทำให้ดู นี่งัยทฤษฎีที่ชั้นคิดออก นี่งัย ความเป็นจริงของจักรวาล 

เราคงเหมือนมดหละมั้ง มดที่ถูกเลี้ยงในขวดโหลที่คอยรำพึงกับตัวเองว่า ชั้นได้สร้างบ้านด้วยตัวของชั้นเอง ชั้นได้ให้กำเนิด และเลี้ยงดูลูกของชั้น ชั้นเข้าใจชีวิตทั้งหมด ธรรมชาตเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเอง ในขวดโหลนี้ และขวดโหลนี้ก้อเกิดขึ้นได้เอง ชั้นคงเกิดจากปรสิตซักตัวที่อยู่ในขวดโหลนี้กระมัง

น่าขันสิ้นดี เราไม่เห็นโลก ไม่เข้าใจทั้งหมด ไม่รู้อะไรเลย แต่เรากลับบอกตัวเองและหยุดที่จะคิดทบทวนทุกสิ่ง ทบทวนที่จะเข้าใจและเรียนรู้จักทุกอย่าง ปิดกั้นตัวเองจากความจริงของชีวิต ความจริงของโลกใบนี้ ความจริงและคุณค่าของการมีชีวิตอยุ่

อยากให้เราคิด คิดทบทวน ทบทวนภายในใจของตนเอง ยอมรับความรู้สึกที่เกิดขึ้น เปิดใจออก มองทุกอย่างด้วยตาที่ไม่อัคคติ เพื่อที่เราจะได้คุณค่าของการมีชีวิตอยู่กลับคืนมา และรู้ว่าตัวเราเป็นเพียวแค่ผงถุลี เราไม่ได้ยิ่งใหญ่ เราเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ ของกงล้อแห่งธรรมชาติที่มีมาเป็นล้านๆปีเท่านั้นเอง 

แล้วทำมัยนะ จักรวาลอันกว้างใหญ่และมหัศจรรย์  ถึงเหมือนกับถูกสร้างมาเพียงเพื่อให้มนุษย์ที่ตัวเล็กๆที่ไม่มีอะไรเลยอย่างพวกเราเท่านั้นหละ......

edit @ 7 Apr 2008 13:18:01 by be-gift

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

อ่านแล้วดูเหงาจังเลย ...

#1 By ^_poomapooma_^ on 2008-04-07 09:31

เหมือนกับว่า...
โลกกว้างใหญ่ ดวงดาวแสนไกล แต่คนเรากลับตัวเล็กนิดเดียว
...ใช่มั๊ย? ^_____^
การเข้าใจถึงรากเป็นสิ่งที่ดีที่สำหรับความเข้าใจในทุกสิ่ง
แต่ในบางเรื่องที่เราไม่สามารถที่จะเข้าใจได้ทั้งหมด
ผมว่าเราก็สามารถที่จะเรียนรู้ที่จะมีความสุขกับสิ่งนั้นๆได้นะครับ

แม้ว่าเราจะไม่รู้ว่าจักรวาลนี้เกิดขึ้นอย่างไร
เราก็สามารถที่จะเรียนรู้ที่จะหาความสุขจากการใช้ชีวิตได้
ถ้าคนเราสามารถหาความสุขจากการใช้ชีวิตได้ก็ไม่เสียทีที่เกิดมาแล้วล่ะครับ
มีครอบครัวที่ดี มีเพื่อนที่ดี แบ่งปันความรักให้กันและกัน

แต่การมีความสุขที่อยู่บนพื้นฐานของการทำลาย
ไม่ว่าจะเป็นป่าไม้ แม่น้ำ ผืนดิน อากาศ เป็นเรื่องที่ไม่ดีครับ ผมเห็นด้วยมากๆเลย
เป็นการไม่ยุติธรรมต่อเพื่อนร่วมโลกอื่น ทั้งสัตว์ ทั้งพืช
ควรเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันกับสิ่งต่างๆ
รวมถึงแบ่งปันให้กับสิ่งมีชีวิตอื่นๆที่จะเกิดมาในอนาคตด้วยdouble wink

#3 By Life Goes On on 2008-04-07 22:43